Değişmeyen Tek Şey

 Anahtarı cebime koyduğum an, ağırlığını hissettim. Metalin soğukluğu avucumdan çok daha derine işliyordu; sanki cebimde değil de içimde taşıyordum onu. Dükkân sessizdi. Raflardaki kitaplar bile susmayı öğrenmiş gibiydi. Depo kapısına bir daha baktım. Açmadım. Bugünlük bu kadardı. Yaşlı kitapçı gelmedi. Ne telefon, ne bir not daha. Sanki dükkân, yalnızca bana emanet edilmemişti—bana bırakılmıştı. Kapattım. Çıngırağın sesi bu kez kısa ve isteksizdi. Eve dönerken şehrin ayrıntıları daha keskin görünüyordu. Duvarlardaki çatlaklar, kaldırım taşlarının arasına sıkışmış izmaritler, terk edilmiş bir dükkân vitrininde yansıyan silik yüzüm… Hepsi, sanki bana ait olmayan ama beni tanıyan şeylerdi. Anahtarı çıkardım, yürürken parmaklarımın arasında çevirdim. Üzerinde küçük bir oyuk vardı. Fark etmemiştim. Yakından bakınca, neredeyse silinmiş bir sembol seçiliyordu—iki çizgi ve aralarında bir boşluk. Bir kapı gibi. Ya da bir eşik. Eve vardığımda saat kaçtı bilmiyorum. Ama gökyüzü kararmakla ka...

 Mutfaktan gelen sesin kaynağını bulamayınca ışıkları yaktım. Sarı ışık, odanın köşelerine çarpıp geri döndü; hiçbir şeyi aydınlatmıyor, sadece gölgeleri daha belirgin hâle getiriyordu. Dolap kapaklarını açtım, tezgâhın altına baktım. Hiçbir şey yoktu. Ama sesin yokluğu, varlığından daha rahatsız ediciydi. Masaya geri döndüğümde, zarfın ağzının tamamen kapanmış olduğunu fark ettim. Açık bırakmıştım. Eminim. Kalbim bir an durdu, sonra sanki telafi etmek istermiş gibi hızlandı. Elimi zarfa uzattım. İçindeki fotoğraflar hâlâ oradaydı. Ama sıraları değişmişti. Çocuk fotoğrafı en üste gelmişti. Bu bir tesadüf olamazdı. Tesadüfler bu kadar ısrarcı olmaz. Sandalyeye oturdum, dirseklerimi dizlerime dayadım. Başımı ellerimin arasına aldım. Düşünmeye çalıştıkça, zihnimde boşluklar oluşuyordu. Sanki bazı anılar, özellikle kaçınıyordu. Yaklaştıkça dağılan bir sis gibi. “Hatırlamalısın.” Notta yazan cümle, artık bir çağrı değil, bir emir gibiydi. Telefonumu tekrar elime aldım. Mariner Hotel ile...